[Ukupno:0    Prosječno:0/5]

Jasnoca nestaje kada tebe izgubim iz vida,
zivot prestaje, svet se na komade kida.
Mutna voda odnosi sve sto je bilo cisto,
ledeni snegovi veju, vise nista nije isto.
Iz blata se obrisi grade, puteve nove uredjuju,
tamni poput najcrnje noci bez pitanja pobedjuju.
U vihoru magla se sili, prekriva besani dan,
ustini me da se probudim, reci da je sve san.
Jutarnji zmajevi prelecu, odnose mesec sa sobom,
i on gubi odsjaj kada suncu kaze zbogom.
Zraci kroz krosnje probijaju, bore se za svoje mesto,
oblaci nebo cuvaju gde andjeli dolaze cesto.
Hoces li tamo otici pa me iz daleka paziti,
brinuti o meni, laticama cveca me maziti.
I kada kazu da razum gubim sto te osecam svuda,
pokazi mi tvoje prisustvo, ne daj da postanem luda.
Priznaj mi kroz cvrkut ptica sto ujutru cujem,
reci da si kraj mene, da vise ne tugujem.

Posted by UnaZikova

Odgovori

Ova web-stranica koristi Akismet za zaštitu protiv spama. Saznajte kako se obrađuju podaci komentara.

Subscribe without commenting