[Ukupno:0    Prosječno:0/5]
Imao sam jednog Nedžada.
Jednog malog Nedžada.
Malog, al’ krupnog Nedžada.
Visokog, lijepog,
Stasitog Nedžada.
Imao sam Nedžada kraj sebe
U Zagrebu,
U šetnji
Kraj lipa procvjetalih
I vite munare.
Divio se Nedžad munari vitkoj,
A ja njemu visokom,
Lijepom,
Stasitom
I upijao riječi spasa.
Ugursuz sinko!

Sad tabut ima Nedžada.
Polahko tabut spuštajte
Da Nedžada ne povrijedite
I polahko zemlju bacajte
Bosansku
Da gruda bosanska
Pokriva Nedžada
Koja odzvanja
Kao da klobučaju potoci.
Čekaj me!

Autor Admir Muhić

Odgovori

Subscribe without commenting