[Ukupno:0    Prosječno:0/5]

Polja klonu svečanim mahom, čuju se zvona
Iz ostataka negdašnjih java i snova u miru,
kao sreća prolazna ili ljubav oduvek bolna
pustinje mog traganja u tebi izumiru.

Lampioni blicaju krvlju samotnom na lice,
dan je sveo i s’ dušom na nebo zevam.
Sunce poraženo sitni bandere i žice
izbezumljen, u tihom bubnju pevam

o nesnu prolazećih lica, o, da li me čuju?
Dajem šaku srca za mirni grob pod svećom vrba
i zvezda s mirisom oblaka što frkću i pljuju
na zagrljaj u moje grudi. U oko vaskrsla

ostaćeš drhtavi lepet sivih uspomena, čiopa,
gde sam zaspao kao dete neba izgubivši moć,
popio reč mastila što me i danas kopka,
utisnuvši crne oči u zamišjenu noć…

Autor Simic_Petar

Odgovori

Subscribe without commenting