[Ukupno:0    Prosječno:0/5]

Na drvenoj stolici što škripi,

vratima iza leđa

stvaram svijet

satkan od riječi.

Kao majstor što kuću zida

u mojim rukama

su cigle od riječi,

na drvenoj stolici.

Uzbuđenje raste sve do uzavrenja,

 kad zaškripi stolica

i začuje se buka svijeta;

prerasta uzbuđenje!

Na drvenoj stolici što škripi,

nizaju se misli i želje,

škripi,

i hrpa materijala oko mene!

Autor Mirka

Studentica književnosti

Odgovori

Subscribe without commenting