Им дадов години со љубов, а ми вратија со минута презир. Си ја гледам несреќата во истуреното кафе си го живеам животот со прашања без одговор. Преку прозорец од стакло ми ја допираат раката за утеха и во нивните очи летаат кукавици добивам само минута презир. Самотијата нема врска со професијата нема врска со поезијата…


Единствен си како мој матичен број како прва љубов што ја гори младоста како страв меѓу четири ѕида единствен си а сепак ме избриша единствена сум а сепак дозволи заборав да ги изеде моите очи.


Ти објавив тивка војна реков прва ќе стигнам на целта ветив ќе се заљубам со сите нишани ќе засадам дрвце ќе се родат плодови за сите нас почнав тивка војна војна што трае со години.


Сè ќе помине и популарноста на книгата што ја читаш и тајните ќе бидат отворени кога ќе им помине рокот на употреба и љубовта и заљубеноста ќе се прегрнат и духот ќе биде слободен сè ќе помине животот ќе си ја истрча зацртаната патека набрзина светот ќе се преврти наопаку, а луѓето ќе останат исти.


Ова е живот без клучеви нема да влезеш во ничија порта. Ќе повикам воини и богови едните да ме бранат пред другите ќе кажам молитва. Кој ќе купи среќа за мене кога ќе немам пари? Ова е живот без клучеви нема да влезеш во ничија душа.


Несреќна жено од магла и од хартија жено со лоши намери убава само за своето огледало немаш време да ме проколнеш немаш време за бисерни ѓердани немаш време да го родиш својот нероден син, несреќна жено ти вели мојот видовид дожд од поезија.


Исплашена од дождот избегав во едно осамено село. Таму добрите луѓе засеале детелинки со четири листа на покривите на колибите. Негова е среќата, на тој што ќе ја пронајде.  


Видов невеста во голема коцка мраз и замрзнати свадбари  со нашето свето знаме во рацете.  Снегулките везеа гоблени  врз телото на околните планини. Ќе влезам во колибата во десниот џеб од капутот  ќе ја најдам зимата  и ќе ја фрлам во коледарски оган  да гори како лето.   


Не давај ми многу добра одеднаш ќе немам маратон за трчање ќе се збунам пред самата себе  ќе се изгубам во огромен букет од емоции, мисли и прашалници,  ќе дојдат сите бели пеперутки и нема да знам со што да ги почестам.  Не давај ми многу добра одеднаш  не можеме сите да имаме сè, и…


Ми подарија едно од трите езера за да се капам во сите годишни времиња,  а јас понесена од радости ја заборавив книгата на плажата,  ако крадец не ја собере ако сонце не ја изгори песокот ќе ја изеде, книгата во која е сиот мој живот со неколку скинати страници. 


  Бездушни златни пенкала излезете од шкафот и скријте се зад завесата, влезете во длабокиот бунар на секоја човечка душа, а потоа вратете се во моите вредни раце да напишеме приказна за почит, бездушни златни пенкала дајте ми шанса да полнам страници, да допрам до полиците на библиотеките, да се приближам до големите пера.   …


Таму каде што се двајца-тројца таму сум и јас.  Доаѓам за да ти се поклонам, да кажам дека често го повторувам твоето име од десет букви, да ги отворам твоите цркви за венчавки и крштевки.  Таму каде што се двајца-тројца се придружувам и јас  да кренам два прста пред светот и да кажам дека постоиш.


Таму каде што се црвената и жолтата боја таму сум и јас ги носам со себе и во себе. Камењата од сите земји не вредат колку едно македонско зрно песок. Кога и да ви требам следејќи го моето знаме ќе ми го најдете коренот.


Позајмувам златни облеки од зајдисонцето за да го оставам без звид оној што ме нема затоа што не ме заслужува.  Свадбарски тапани се слушаат додека ја чистам долгодишната прашина  напластена на чешелот. Кога полноќ  ќе слезе над нашите куќи  златните облеки ги оставам врз главите на сончогледите.


Пливав во водата со мирис на рузмарин езерото добиваше форма на коцка некој ја купил плажата само за мене  да ја носам во мојот град  што свети во ноќите. 


Видов уште едно македонско дете до црвената линија на победата.    Се возев во автобус  кој попат ја менуваше бојата минуваше низ сончеви и облачни појаси.   Направив едно срамежливо чекорче и уште стотина храбри чекори вратите на успехот сами се отвараа ме пречекуваа добрите луѓе чии имиња не ги знам и не е важна…


Сокриј ги сабјите, да не се посрамотиме пред гостите.  Сокриј го тропското овошје под масата, во сиромашна земја  ќе јадеме само грешки и понижување.  Сокриј ме мене  затоа што сакам погрешни луѓе зад малото бакарно ѓезве  полно со топло кафе сокриј ме од ова пеколно лето.   


Еден сосема обичен ден немав пари во џебот  ниту часови за денгубење.  Го најдов времето закопано на брегот на езерото со илјада скршени стомни и сенки што само мене ме посакуваат. Го најдов времето заспано меѓу разбоите на моите баби го земав со мене се качивме во лифт и влеговме во 21 век.   


Ми подаруваш страдања ме тераш  да чекорам од добро кон подобро да поместувам планини во долини  ми ја ловиш сенката  во бунар со вода а среќата е тука и сега  во волшебна кутија  во секој од нас.   


Стравот само понекогаш е мој домаќин кога не сакам да бидам јас кога не можам да смислам лага за двојка кога немам врати и прозорци  за да излегувам и влегувам во овој живот и оваа кожа само понекогаш стравот е мој домаќин кога ми сервира трпеза  со сочни отрови.  


Од различни страни влегувам во својот град носејќи креативност во главата. Долго време ме немаше и огледалото на ѕидот ме заборави. Луѓето со моето име исчезнале реката пресушила, а децата се капат во внатрешност на лубеница, во мојот град населен со духови во мојот длабоко разочаран град.


Кога ќе го изгубам распоредот со денови кога плажата ќе заспие со песок  врз трепките твоите свадбари доаѓаат по мене  и ме наоѓаат мртва во портрет закачен на ѕидот смртта не дава да се пробудам  јас сум блиску до небото во друштво на ангели своја и ничија во некоја друга димензија.     


Ако најлошите од душманите влезат во нашиот заеднички дом  ќе ја испијат водата од водопадите ќе донесат темни облаци ќе ги грабнат иконите од старите цркви ќе ги расплачат убавите жени.  Нека ги остават планините да дишат со полно срце нека ги остават големите поети да бидат великани, а малите поети да си играат со…


Кон мене стрелаат куршумите од твојата непостоечка совест додека огномет од грмежи ги вознемирува луѓето на земјата и небото во височините.   А куршумите од мојата совест ми велат: “бегај од погрешниот пат, не гледај во очите на ѓаволот, и чекај да се наредат коцките на среќата“.   Куршумите на совеста вчера ги видов живи…


Сокриј ги сабјите, да не се посрамотиме пред гостите.  Сокриј го тропското овошје под масата, во сиромашна земја  ќе јадеме само грешки и понижување.  Сокриј ме мене  затоа што сакам погрешни луѓе зад малото бакарно ѓезве  полно со топло кафе сокриј ме од ова пеколно лето.