Има денови кога се огледуваме во празни чаши и далечните земји и улици  ги ставаме во скицата на нашите чекори има денови кога и најмалото дете во маалото ќе набере желби од старата јаболкница има денови кога самотникот на поткровје со мастилото на ноќта запишува мисли и ја чека смртта да затропа на врата  има…


Почекај лето почекај кај моите сандали од песок и сонце почекај ќе дојде есента со кочии од дожд за да отвори пат за зима за да го вдишам студениот воздух на декември да дојде куќна слава еден роденден и една Нова година почекај лето не оди си додека да разбудам змејови во неговите очи со…


Видов како во војна ја убија мојата сенка во родниот крај во полето со капини.  Ја погребаа на ден празник ги измерија нејзините грешки  и беше помалку грешна од другите.  Таков е животот  разочарување што секојдневно го пиеме во мали дози.  


Видов исплашени птици и плач на сиромашни деца во лицето на жената.  Кога ѕвездите одат на пауза кога богатите луѓе заспиваат некој некаде кришум ја убива волјата за живот.  


Со книга закопај ме  да вревам во подземјето мислејки на саканите да ги протерувам лошите духови што не бегаат од темјан јас сум доброто што нема да го поразиш ни по илјада битки ниту по сто војни со книга закопај ме и ќе заечи песна од утробата на црвената земја.


Јас сум големо сонце еден ден ќе мораш да ми признаеш ќе ги фрлам зраците на сите острови, континенти, на зимзелените борови иглички ќе поставам златни завеси наместо граници јас сум самоуко и посебно сонце еден ден ќе те натерам да ја признаеш мојата независност и убавина.      


Едно утро кога сонцето доби син кога нашите дела имаа длабоки корења ѓевреците во продавницата  муабетеа гласно ги изедоа лоши луѓе ги избришаа пораките за мир  од нашите глави и засадија немири во нашите дворови, а во нивните очи висеше зло.          


Ако ја купат ноќта ние ќе го украдеме денот.    Ако ги запалат нашите села ние ќе им подариме оган што не се гаси.  Ако бидат неправедни кон нас ние ќе ги поразиме со нашата вистина да не знаат што е што да не знаат кој е кој. 


Бавно стареам бавно за свои години додека малите деца проодуваат додека тинејџерите стануваат возрасни додека палам само две свеќи во црква бавно стареам бавно додека сеам букви врз перницата за лесен сон бавно во овој живот со малку шеќер и многу горчина.  


Го кршам покривот ги отварам вратите и прозорците нека ме разбие ветер нека влезе смртта до последната моја пора до последната брчка на моето лице во мене сè е уништено, а во тебе?


Трајно те губам засекогаш меѓу два значајни празника како што окото ја губи солзата како што облакот растерува сноп светлина додека ја прешкртувам својата изгубена младост додека се губам во непотребни персирања.   Трајно те губам засекогаш ќе барам нови светови убави места и убави луѓе.   Трајно те губам изгуби ме и ти мене…


Неважен си како вистината обесена на закачалката како искреноста запечатена во плик како догорено кибритче што нема да распали топлина среде студ како лоша новинарска приказна што се заборава за миг неважен си,  а секаде те има. 


Твојата куќа има душа и тогаш кога е празна и заклучена кога си верен на своите спомени кога внатре вреви убавата поезија кога ѕвездите на покривот  ги положуваат шапките твојата куќа има душа и тогаш кога во неа сме странци.    


Влегувам во завеса од дожд  за да видам една македонска свадба  да го слушнам тапанот во моето срце да ја пронајдам есента во мене да ги сретнам луѓето што ме прават среќна влегувам во една завеса од дожд знаејќи дека една капка  може да изгаси  планини запалени од омраза.


Слаба сум како силен ветер мојата удобност е во сеќавањата. Облаци во три бои тежат врз моите очи кога ти ја враќам назад љубовта испратена во погрешно време. Кога здодевните луѓе ќе си одат ќе заспијам на постела од скинати весници. Слаба сум како силен ветер под моите нозе згазени цвеќиња молат за помош.


Во мене е вечноста што не може да се допре со поглед. Бегам од моите луѓе  што веќе не ги поседувам,  во овој живот под ѕвезди што се ронат,  во ова поле со неспокој,  во бескрај со нишан од желби.  Составувам коцки за минимум среќа, меѓу прстите ми се раѓаат стихови  од празни зборови,  и…


Еден ден ќе се сретнеме  со доза на сомнеж и неверување  и ќе го премолчиме нашето предавство.  Ќе го видиш моето уморно лице  од некој претходен живот  ќе биде тоа скриен копнеж средба во огледало.   


Мене ме пакуваат во читалната  се правдаат со мојата вистина  го гледаат светот со моите очи и сонот ми се претвара во копнеж а јас имам желба  да затворам илјада врати од минатото и да отворам една порта во иднината мене ме пакуваат во читалната  и секој мој збор го купуваат  додека стојам невидлива  во…


Не бирај лажни бисери не изговарај туѓи зборови не труди се да ги менуваш нештата животот си има свои патеки а јас сум пасивен слушател на своето срце. Кога доаѓаш и си одиш во лулката на денешниот ден сите се обични луѓе а ти си човек остров во бескрајно море што спие во тишината.  


И оваа вечер ќе заспијам  со спомени од едно убаво време спакувано во куферот на минатото. Додека да те повикаат бадемите од моите очи додека научиме да живееме ќе помине животот во пуста празнина. Ќе останат минуси и плусови за сите добрини, гревови, грешки,  за еден прескокнат сремеж за еден вечен живот.


Еден облак падна во лозјето еден човек зборуваше сам со себе ридовите мирисаа на пожар,  а жителите на соседното село ни го украдоа сонцето.  Пред мене имаше четири филџани сите до еден ги испразнив премногу за еден ден  премалку за еден човек, затоа носам очи со боја на кафе. 


Врне дожд насекаде капките ме одминуваат додека го чекаме автобусот кон среќен живот.  Моите широко насмеани очи велат: “благодарам на сите, благодарам за се“.  Под широката дабова крошна имам проблем да ја препознаам  твојата остарена убавина.


Ние сме аматери богати во душата пред нас луѓето се отворени весници ги читаме меѓу редови на денот не му даваме да оди рано в постела ние сме богати аматери оставаме трајни вредности за својот народ ако не купите од нашата фантазија ќе си земам за право да полудам.


Ме стемни во стаклената градина, од бракот на розата и зумбулот се роди кокиче. Во буре со вино ме фрлија во просторот  меѓу сонцето и месечината, молчејќи ѕвездите им ги ожнеав.  Жива ме вратија  во стаклена градина да остарам, и да не се плашам од лошите луѓе, затоа што имам едно умирање и поезија за…


Во симетријата на фигурите  во срцето на боите во телото  на водата во градот расплакан од дождови во психата на луѓето една е љубовта те тера да мислиш дека си посебен  и тогаш кога не си прави да се чувствуваш моќен и тогаш кога не си  една е љубовта кралица на емоциите.