[Ukupno:0    Prosječno:0/5]

To dječačko čelo gdje zavriju snovi           Iz ponora noći san je izabralo.                   Gledao je vrijeme kako se kretalo               Po stvarima koje zora u sjaj ovi.                   Vatra iz kamina postrta je bila                     Glatkoćom po stolu, vratima, parketu,       Ali u to vrijeme najljepšim na svijetu       Njegova se sanjarija činila.                         Hladnoća sa zastora i prozorskih sjena     Bila je toplinom sobe ispunjena.                 Ponoćne su sate zvona zvijezda čula.

Praznina bez kraja sobom je planula       A jastuk bi, sav ugrijan od kose,             Skrivo čudne tajne koje zemlje nose         Podsvijesti i želja, nada, tlapnji, žudnji,     U zemlji sfiksa našo se, gdje tutnji               Noć što pije zlatne drhtaje Venere.             U snu mu bješe poznato – bez mjere           Sve je isto: šume, poljanice, cesta             Na kojoj mu mladost kročila je česta.         Tu stajao je dugo ushićen, kraj plota,         Da ugleda ljubav prošloga života.

 

 

 

 

Autor MatekXP

Odgovori

Subscribe without commenting