Sve manja hodam pod zagrebačkim nebom. Gdje grad li je nestao, i čovijek u njemu? Taj lažni sjaj za koga je? Sve manja hodam pod zagrebačkim nebom. Što više blještiš na van, to više gasneš iznutra. Zbog koga, grade moj ? I nisi samo moj, to znam. I da ja sam samo broj, i to…

Što se to u strašnoj džungli objesilo za granu? Ljudsko meso, mali Mogwli, slastan obrok Sheru Kanu. Čovjekovo mlado, član vučjeg čopora. Prijatelji su mu Baloo medo i Bagheera crna pantera. Pod hipnozom zmije boe Kaa, on se smije i uči riječi zmijskog jezika. Zna i šifre ptica, zna sve tajne strašne džungle. Ima instinkt…

Napušio sam se skunka i dobio inspiraciju, ova pjesmica je bajka o napušenom Pinokiju.   Došao je kući napušen i slagao Gepettu da je pun klora bazen, da nije zapalio futu.   Narastao mu je nos velik kao smotuljak što ga je popušio jutros, a bio je baš dugačak.

Sjene prošlosti na svakog od nas siđu u trenucima kad sreća kuca na vrata. Možeš se zagledati u ključanicu i čekati da prestane (a prestane), il’ upalit’ svjetlo u duši, kroz hodnik nade otključati, pozdraviti je, i pustiti u kuću srca.

Emocije se vide u očima i kad nisu u suzama. Ima nešto što u oku svijetli i tu možeš vidjeti da voli ili da se ljuti. I blista sjaj u oku od iskrenog osmijeha. U očima se čovjeku vidi psiha.

Ranije nikad verov’o nisam da male stvari velikost čine, a sada te poznam i osećam stalno i ljubav si svuda, sa mnom, odavno, i najzad znam da malo od tebe, bilo reč, dodir, što dotakne mene, to tvoje malo za mene je mnogo, nenaviknut tako, možda sam mog’o zahvalnost još više pokazat’, reći, pa one…

Ima nešto starije od vremena u starim stvarima koje spokojno ćute one nemaju ljudskoga bremena nemaju sate ni minute . Utonule podatno u oblik koji im je dala neka ruka pucketaju tiho i zadovoljno jer nemaju ljudskih muka. Još nose utisnuto značenje nekih davno umrlih ljudi podsjećaju na sreću i na paćenje od ljudskih sudbina…

JOŠ UVIJEK SE SJEĆAM NAŠIH PRVIH DODIRA, DRHTAVIH PRSTIJU KOJI SU LUTALI U KOSI, SLABOSTI U TIJELU KOJE SE GRČEVITO DRŽALO ZA TVOJE. TVOJ PRVI POLJUBAC ŠTO MI ODUZE DAH, TOPLINA TVOJIH USANA NA MOME LICU. NESPRETNO SI LUTAO PO MOME TIJELU, DODIRUJUĆI ME NJEŽNO KAO DA ĆU SE SLOMITI, DOK SMO KRIŠOM UPIJALI JEDNO…

PADAM NA KOLJENA PRED BOGOM, PRED SJENOM SVEGA ŠTO ME ČEKA. NE MOGU NAPRIJED, A NAZAD NEMAM KUD. BOL MI NE DOPUŠTA DA PODIGNEM POGLED, DA POKUŠAM PONOVO. NE MOGU, SNAGE NEMA, JEDVA DA MOGU DA DIŠEM… A DIŠEM, IAKO NE ŽELIM… IAKO BOLI … IAKO PRODUŽAVA MOJU AGONIJU. RUKE ZARIVAM U PIJESAK POD MOJIM…

Koja je pesma iz moje duše kad vidim svuda, dobrote se ruše, reči ne čujem, a jesu moje, reči što samo dobrim se broje, bolni se pate, ne mogu pomoći, pa mesec da skinem, ne uspem dostići njoj na dlan svetlost ovu da stavim kao znak ljubavi, kao znak hvale, a ne uspem ništa i…

Има денови кога се огледуваме во празни чаши и далечните земји и улици  ги ставаме во скицата на нашите чекори има денови кога и најмалото дете во маалото ќе набере желби од старата јаболкница има денови кога самотникот на поткровје со мастилото на ноќта запишува мисли и ја чека смртта да затропа на врата  има…

Почекај лето почекај кај моите сандали од песок и сонце почекај ќе дојде есента со кочии од дожд за да отвори пат за зима за да го вдишам студениот воздух на декември да дојде куќна слава еден роденден и една Нова година почекај лето не оди си додека да разбудам змејови во неговите очи со…

Видов како во војна ја убија мојата сенка во родниот крај во полето со капини.  Ја погребаа на ден празник ги измерија нејзините грешки  и беше помалку грешна од другите.  Таков е животот  разочарување што секојдневно го пиеме во мали дози.  

ON

Sad već, volim te jednom mesečno samo. Tad mi utrobu izvrćeš, i mislim o našim rodjendanima koje nikad ne čestitamo na vreme, mnoge stvari smo radili u nevreme, i kasnili smo za trenutak uvek. Sad već, imaš najlepšu bebu na svetu, ti si mu birao ime po nekom svecu, ja se u te stvari baš…

Tišina. Da. i za nju se treba izboriti, i reći, i prašina koja godi bosim nogama, i tišina, koju smo stekli na neki nepoznat način, sunce koje ujutro prijeti, primiče bolu svoju kost i diže zemlju do lista, grane, izvan kontrole, i tišina, na koju ne treba misliti, nek se sama pojavi i samu sebe…

volim pred Bozicno vrijeme volim kolicine snijega njegovo bljestavilo okicen grad na svakom prozoru lampe poput zvijezda malom Isusu da udje u svaki dom kao putokaz sve je tako tiho ali odzvanja svjetloscu i vjernim srcima odzvanja veselom djecom radoscu njihovih roditelja sve se kiti i svi kite put do dana kad je Bozijeg sina…

NE DOLAZI NA MOJ MEZAR, NE PRLJAJ POSTELJU U KOJU SAM LEGLA. NE OSTAVLJAJ RUŽE KRAJ NIŠANA, ONE SU MI TAKO TEŠKE.   PUSTI NEKA TRAVA PREKRIJE ZEMLJU KOJA ME GRLI, NEKA SAMO KAMEN KRAJ UZGLAVLJA BUDE MOJ TRAG.   NE SPOMINJI MI IME. NEKA TIŠINA ODJEKUJE KROZ VJEČNOST. PUSTI NEKA MUK BUDE MOJ SVJEDOK…

KRIK BOLA ODJEKNU U GOLOTINJI SOBE U KOJOJ SAM TAKO DUGO. ODBI SE O ZIDOVE TAMNE, HLADNE I NESTADE U NOĆI. POKRETE TIJELA PRATI TIHO ZVECKANJE LANCA KOJIM ME SVEZAŠE ZA POD. JEDINU TOPLINU PRIZORU DAJE RUMENILO KRVI DOK KLIZI NIZ MOJE RANJENO TIJELO. BAREM ME POKRIJTE PLATNOM ISKUPLJENJA, DA OVO MALO ČASTI OSTANE. POKRIJTE…

Nađoh pero, komad stare hartije i magiju ludog pjesnika. Tinte ne nađoh, ali ima dovoljno crnila u mojoj duši za sve pjesme, poeme, još neispričane priče. Ostavih crni trag na stoljetnom plodu Amazonije… Crnji od moje savjesti… Što više pisah, to više mene ostade zapečaćeno. Prelih crnilo duše na ovitak kroz riječi nasumično odabrane i…

Dani su mi dugi kao godina ova crna noć kao moja sudbina u njoj se prava ljubav sakrila kao sunce iza ovih mračnih oblaka. Godina je prošla jedna kao da je stota dani prolaze pokraj mene dani bez života. Bez tebe mi ništa više ne ide od ruke, pogrešnu si ženu znaj stavio na muke….

preliva se tesno je počivaju kesteni detinji u praznim rukavima peva noć o usamljenom oku peva reka o zemlji smem li smem li da te pitam o ljubavi? tu iza beskraja potraži zagrljaj zadnji zagrljaj potraži ga zagrli davno žito peščanu krv sećanje u granju tu iza beskraja ljubi majku izmučenu Očeve divlje obrve glas…

tragajuci za tobom ja sam se izgubio dubokom brazdom se pokrio nadao se vodeci emocijama da ce iz nje isklijat neki novi covjek netko tko ce biti velik i jak i neovisan tko se nije na prvi pogled zaljubio bojao sam se ljudi prije svega onih koji bi mi te mogli ukrasti bojao sam se…

Isprhnula sam iz svoje čahure poput leptira dudovog svilca i prsnula u kozmičku tamu teturajući gravitacijskim poljem nalik na Cruithne prolazeći svoju zacrtanu potkovičastu orbitu. Plutam putanjom poput satelita sjećajući se vlastitog krvavog krika koji je ostao u meni kao nijema bol nakon zasljepljujućeg uranskog bljeska. Oči su mi gnijezda umirućih meteora što hvataju posljednji kopljasti…

Marojev Maro solde je sve spediško čudio tome se gospar Menčetić Šiško Marojev Maro spendžo je sve dinare k vragu i dukati, munita, novci i pare Čačko ga Maroje po Rimu svugdarke išče Žuđel ga Sadi platidug za vrat stišće Laura sinjora hoće još perla zlatara i vjerenica Pera sad traži Mara nema mu druge,…

Vrlo društven ja sam tip društvo moje čak tri mačke ljubav pokažu u hip donose mi mrtve svračke Ponekad i miša živa da mi polumrtav piva ajajaj ole karambu tu od boli sjetnu sambu Kad se samba sva utiša mačor veseli se mesu ja ga pustim malog miša zahvalan sam mu na plesu